Zoeken in deze blog

Wordt geladen...

woensdag 15 juni 2016

De gelukkige eter integreert met Schrijvenoverleven

Alle oude berichten van 'De gelukkige eter' kan je voorlopig hier blijven lezen. Komt er wat nieuws bij over gelukkig eten, dan wordt dat vanaf nu gepubliceerd op Schrijvenoverleven, de enige echte geïntegreerde blog waarop eindelijk alles terecht kan.

maandag 24 augustus 2015

De gelukkige eter verhuist naar Villa Vanzelf

Mijn laatste bericht is bijna een jaar oud. Je zou denken dat de gelukkige eter het loodje gelegd heeft. Niet dus, deze eter is springlevend. Had alleen een heel erg lange even niks te vertellen over eten. Las niks, bakte of kookte weinig nieuws. At behoorlijk suikerbewust, hoewel soms het gevoel op de loer lag dat het beter kon en moest. Kwam dikwijls wat spartaans de dag door: geen tijd nemen voor lunch en een paar crackers met zonnebloempasta en een tomaat wegwerken tussen de bedrijven door. Mijn gewicht bleef er alleszins stabiel bij, geen klagen daarover.

Wat ik me vorig jaar voornam - blijven experimenteren met voeding, lezen, de boodschap uitdragen - heb ik op een heel heel laag pitje gedaan. Om niet te zeggen: nauwelijks. Maar hé, daar dienen voornemens toch voor: om zo snel mogelijk te vergeten en je totaal niet aan te houden. Eigenlijk moesten voornemens bij wet afgeschaft worden, iedereen zou er gelukkiger van worden.

Wat ik dan wel heb gedaan? Een ander leven gaan leiden, mijn dromen leven. Kan dat dan? Blijkbaar wel. Ik kan het iedereen aanraden, hoewel er niks zweverigs aan is en je af en toe een flinke dreun op je kop krijgt.

Maar hé, het gaat hier over eten, eigenlijk. Daar hou ik natuurlijk niet mee op. Intussen eet ik twee jaar suikerbewust en heb ik daar, met wat wiebelen af en toe, stabiliteit in gevonden. Ik ben er een tijdje behoorlijk ver in gegaan - ik probeerde aardappels te vermijden, at geen rijst en deed m'n best om alles met tarwe erin links te laten liggen omdat ik daar snel afhankelijk op reageer - maar de laatste tijd hou ik het losser. Erg afwijken van wat standaard is wat eten betreft, zorgt regelmatig voor ingewikkelde situaties en daar heb ik nu even geen zin in. Ik merkte ook dat ik met streng zijn een beetje angstig werd en bij elk brokje voedsel dat potentieel mijn suikerspiegel zou doen pieken ging denken: 'ai, wat zal het effect hiervan zijn?', 'grbzl, ik hoop dat dit me morgen geen hoofdpijn of dipstemming bezorgt'. Ietsje relaxter ligt me meer, en past beter bij een gelukkige eter, natuurlijk.

Onlangs fietste ik met mijn lief langs een ijsjeszaak in Leuven waar het meestal rijen dik staat omdat het ijs er zo lekker is en zei ik 'hier is het dat R (onze zoon) N (onze jongste dochter) en mij onlangs mee naartoe nam'. Waarop hij zei: 'ja, dat heb je me al een paar keer eerder gezegd'. Waardoor ik besefte dat ik iets met ijsjes heb de laatste tijd. Ijs was finito - done - voorbij, ik hoefde het niet meer. Tot onlangs dus. Sindsdien ga ik weer watertanden wanneer er ijs in mijn blikveld komt. Ik probeer het niet te begrijpen, geef er soms aan toe en geniet er dan immens van. Geen idee of ik het moet betreuren, maar ik ben nog niet overgegaan tot de suikervrijen die met totale onthechting kunnen beweren dat ze zoet niet eens meer lekker vinden. Ik heb het ook wel soms, de 'ugghhh-dit-is-echt-niet-normaal-zoet-dit-hoef-ik-niet-ervaring', maar er zit absoluut geen systeem in. Met suikerbom-ijs heb ik deze tijden alvast geen enkele moeite.

Wat ik nog wou zeggen: ik blijf schrijven, en dat zal af en toe ook over eten gaan, maar ik ben geen foodie en ook geen rasechte foodschrijver. Wel een schrijver, wat in mijn geval betekent dat ik over 'alles' schrijf: eten, maar ook ecologisch leven, eenvoud, mijn muziekpassie, de liefde ... En omdat ik er niet van hou om mezelf in stukjes te hakken en er evenmin voor voel om over elk thema een aparte blog bij te houden, verzamel ik alles op de Villa Vanzelf-blog die bij het project hoort dat ik samen met mijn lief heb gestart. Op naar Villa Vanzelf dus als je de gelukkige eter wil blijven volgen.


Tot slot, ter compensatie voor het feit dat dit helemaal geen receptenblog is ... een recept. Voor een zalig soepje dat gisteren tot leven kwam op mijn fornuis, met dank aan rode biet uit de tuin van mijn overburen, tomaat uit andermans serre (zeg nooit nee op onbespoten, zelf gekweekt voedsel dat je wordt aangeboden) en kool uit eigen tuin.



Nodig:
1 hele dikke rode biet of enkele kleinere
3 wortels
1 dikke vleestomaat of enkele kleinere
Enkele koolbladeren (in mijn geval was het doorlevende kool, maar ik kan me voorstellen dat de meeste mensen dit niet in hun tuin hebben staan of in de supermarkt kunnen vinden, je kan perfect een stuk witte kool of spitskool gebruiken)
1 flinke ui
1/2 citroen
bouillonpoeder of -blokje zonder rommel
peper en zout
water

Doen:
Ui pellen en in grove stukken snijden
Biet(en) schillen en in blokjes snijden
Wortels in dikke schijfjes snijden
Kool in reepjes of stukjes snijden
Tomaat in blokjes snijden
Ui stoven in wat olie of roomboter, alle andere groenten toevoegen en een paar minuten laten meestoven.
Water toevoegen tot alle groenten onder staan, of meer als je een minder dikke soep wil.
Aan de kook brengen.
Bouillon toevoegen.
Rustig laten pruttelen tot alle groenten gaar zijn, de biet duurt het langst.
Sap van een halve citroen toevoegen.
Kruiden naar smaak.
Geniet ook van de heerlijke kleur!

zaterdag 13 september 2014

Eén jaar suikerbewust

Oh oh, ik zie dat het exact drie maanden geleden is dat ik nog iets op deze blog schreef. En in mijn vorige bericht zei ik ook al dat het een tijdje geleden was. Ik was me er wel van bewust, maar al die tijd leek het alsof ik niet echt iets te schrijven had, en schrijven wanneer ik niks te vertellen heb, dat wil ik niet. Intussen heb ik de kaap van één jaar suikervrij / suikerbewust gerond en daar valt toch wel wat over te zeggen.

Het lijkt me dat ik dat hele jaar nodig heb gehad om de evolutie door te maken van 'suikervreter' naar suikerbewuste eter. Hoewel ik er een jaar geleden in slaagde om een sugarchallenge van 30 dagen vol te houden en ik werd geacht om daarna van mijn suikerverslaving verlost te zijn, was het toch niet zo eenvoudig. Het bleef op sommige momenten worstelen, terugvallen, opkrabbelen, zoeken. Alsof de hang naar suiker een plant in mij was die ik wel uit de grond had getrokken, maar er nog zaadjes en stukjes wortel waren blijven liggen die zo weer konden gaan groeien, telkens opnieuw.  Het zal wel zijn als bij een alcoholverslaving: hoe meer tijd er overheen gaat, des te sterker word je, maar toch blijft het altijd opletten geblazen en zijn er rustige periodes afgewisseld met fasen waarin de verleiding sterker is. Tijd en geleidelijk veranderen waren voor mij een noodzaak, eerder dan in één keer alles radicaal omgooien en het dan tot alle prijs zo houden.

Ik heb enorm veel geleerd in dat jaar: zit een stuk bewuster in mijn lichaam, weet veel beter hoe ik fysiek en mentaal op allerlei voedingsmiddelen reageer, wat voor me werkt en wat niet. Ik weet wat mijn sterke punten zijn - blijkbaar ben ik tot flink wat discipline in staat - en ook mijn zwaktes ken ik: te weinig drinken, laat-avond-snacken, chocola als het ultieme troostvoer waarvan 'een stukje' soms helemaal niet genoeg is. Wat ik ook heb geleerd: voedingsadviezen filteren. Wat aansluit bij mijn eigen ervaring, integreer ik, wat me niet aanspreekt, laat ik over me heen gaan. Zo ben ik bv. heel gematigd met de superfood-hype en drink ik geen groene smoothies.

Hoewel dat niet echt nodig was, verloor ik wat kilo's en kwam ik op een prima gewicht van 56 kg voor 1,63m, een gewicht dat ik voor zover ik me herinner het laatst had als 16 /17-jarige.

Mijn smaak en gewoonten zijn veranderd. Dingen waar ik vroeger niet aan kon weerstaan, eet ik nu niet meer, en mis ik ook niet: pralines, melkchocoladerepen, ijs, koffiekoeken, ... Zelfs met taart heb ik het niet zo moeilijk omdat ik weet dat het nu ook weer niet zo lekker zal zijn en ik het fysieke effect liever niet meer heb. (Eén uitzondering: de cheese cake met bessen van 'Le Pain Quotidien'). Dingen waar ik vroeger niet over dacht om te eten, vind ik nu lekker: havermout, dadels, chocola met 90 % cacao. Dingen die ik vroeger lekker vond, vind ik nu heerlijk: bananen, rauwkostsalades, noten, avocado's, soep, ... Dingen die ik voorheen lekker vond, maar waarvan ik weet dat ze niet zo in het suikerbewuste plaatje passen, eet en drink ik met mate: frieten, rode wijn, ... Af en toe 'doe ik niet moeilijk': eet ik bv wat minder suikerbewust op restaurant omdat ik geen zin heb om de ober de oren van het hoofd te zeuren of er écht geen suiker in de dressing zit of mijn gerecht met volkorenpasta kan worden geserveerd. Ik hou het minder suikerbewuste eten of drinken dan beperkt (en ga niet ook even een halve fles wijn én dessert consumeren omdat ik toch al van het pad af ben) en compenseer de dagen erop. En soms ben ik ook strikt: sla ik bij een feestje alles af wat ik echt niet meer wil eten of drinken en laten eventuele reacties me koud.

Een minstens even grote verandering in mijn eetpatroon als het mijden van toegevoegde suikers, was het schrappen van brood. Daar ben ik pas de afgelopen maanden toe gekomen. Lekker brood met boter en kaas, houmous, carobe- of notenpasta, daarvoor kon je me bij wijze van spreken 's nachts wakker maken. Na mijn sugarchallenge experimenteerde ik met spelt-, rogge- en zuurdesembrood, maar het mocht niet baten. Het probleem was niet dat ik dat niet lekker vond, integendeel, ik vond het té lekker en mijn sterke afhankelijkheid van brood bleef overeind. Het lot hielp een stukje mee: ik verhuisde van een sterk verstedelijkt gebied naar het platteland en op deze plek is geen zuiver spelt- of roggebrood te vinden binnen redelijke afstand. Weer tarwebrood gaan eten was voor mij helemaal buiten kwestie: ik eet en blijf eten en heb binnen de twee uur alweer razende honger. Geen brood meer voor mij. Het bevalt prima, geeft een gevoel zoals in de eerste periode van suikerbewust eten: innerlijke rust en energie.

Wat ik in mijn tweede suikerbewuste jaar wil gaan doen?

  • blijven experimenteren: nieuwe suikervrije baksels proberen, zelf voedsel drogen, fermenteren, kiemen kweken, ... 
  • blijven lezen over voeding - blogs, boeken - en zo mijn ervaring verrijken
  • de boodschap uitdragen
En tot slot een blijvend aandachtspunt: absoluut vermijden dat de manier waarop ik eet associaties oproept met moeite doen, offers brengen, niet mogen, versterving. Het moet helemaal het tegengestelde zijn: de manier waarop ik eet moet een gevoel geven van volheid, gulheid, smaak en zelfverwenning. Zodat deze blog met recht 'De gelukkige eter' kan blijven heten. 




vrijdag 13 juni 2014

Geen brood, wel een chocoladebewaker

Even geleden dat ik nog iets postte. Het leven stroomt wat sneller dan gewoonlijk, want ik maak een professioneel project af voor ik naar iets anders overstap, net als mijn partner trouwens, en op de koop toe gaan we verhuizen en dat is met vijf mensen tussen 14 en 46 en één kat ook niet niks, natuurlijk. Af en toe, zo tussendoor, eet een mens dan ook nog 'ns wat. Hèhè! 

Maar laat ik het vooral over dat eten hebben. Een tijdje geleden vertelde ik dat ik in 'suikerbewust light'-modus was terechtgekomen en dat niet helemaal ok voelde. Ik merk bij mezelf dat goed eten een kwestie is van in een gunstige stroom terechtkomen, alsof ik een goeie golf moet vinden en dan zonder al te veel moeite daarop verder kan surfen. Er ontstaat een evenwicht waarbij gezond eten en mentaal goed functioneren elkaar wederzijds in stand houden. Het is niet dat ik in zulke periodes alsmaar happy loop te stralen, maar er is veel minder kans dat ik me leeg of depri voel en ik heb minder last van moeilijke gevoelens waarvan ik niet begrijp waar ze vandaan komen of die ik zelfs niet zou kunnen benoemen. Hoe fijn zo'n gunstige golf ook is, kleine dingen kunnen me er plots uit wegvoeren, ik begin weer wat meer suiker te eten en het hek is van de dam. Als dat even aanhoudt, ga ik voorbij een kantelpunt en kom ik terecht in wat ik een symptomencluster zou noemen: rommelig eten, te weinig beweging en buitenlucht, te weinig drinken. Net als de positieve elementen in de gunstige stroom zijn dit elkaar versterkende dingen. In zo'n periode lijkt alles wat ik zou moeten doen om de situatie weer om te keren synoniem te worden van onvrijheid en draconische discipline, vermoeiende voorschriften en verboden. Terwijl het wanneer ik in een goeie periode zit net heel vrij aanvoelt en ik weet dat voorbij het kantelpunt naar meer ongezonde gewoonten niet vrijheid en 'eindelijk mijn zin doen' liggen, maar wel verslaving en onvrijheid. 

Handig om dat patroontje bij jezelf te zien. Ik begon me af te vragen of ik misschien opnieuw een sugarchallenge moest doen om te 'resetten'. Of ik het eigenlijk wel kan, suikerbewust eten, omdat het zo'n delicaat evenwicht is en ik makkelijk neig naar een suikerconsumptie waarbij ik weer meer troebel in m'n hoofd en lijf zit. Ik dacht: 'ben ik nu zo gevoelig geworden voor de effecten van suiker?'. Ik denk het niet, ik geloof dat het alleen mijn bewustzijn is dat veel gevoeliger werkt. Tevoren waren de effecten van suiker er ook, ik schreef ze alleen niet daaraan toe omdat ik me er niet van bewust was en dacht dat zoals ik me fysiek en mentaal meestal voelde nu eenmaal was wie ik was. Intussen weet ik wel beter.

Ik besloot om niet aan een nieuwe sugarchallenge te beginnen en ook niet om dan maar helemaal suikervrij te gaan leven om het voor mezelf duidelijker te maken. Ik dacht: 'laat ik eens proberen om een tijdje helemaal geen brood meer te eten'. Ik heb namelijk altijd gemerkt dat brood erg verslavend voor me is, en ik bleef ermee worstelen nadat ik overgeschakeld was naar spelt-, rogge- en zuurdesembrood. Geen brood eten is een enorme opgave voor me en ik heb de afkick echt wel gevoeld. Dagen achter elkaar aan het eind van elke maaltijd het gevoel 'Hé bah, het is op en nu moet ik uren wachten om weer te kunnen eten.' Rusteloos rondlopen met de obsessionele gedachte 'Wat kan ik eten? Ik moet iets hebben!'. Maar het is me gelukt en kijk, ik zit weer in de gunstige stroom, geniet weer van fysieke en mentale helderheid en ik voel dat dit doodgewoon beter voor me is. 

Van verleidingen onder de vorm van koekjes, repen, chips, borrelnootjes en ander geraffineerd voer heb ik weinig last, maar chocolade blijft mijn weke plekje. Ik mag dan wel helemaal overstag zijn gegaan voor 86 % cacao, maar als je zover komt dat je toch elke dag dat stukje - of meer - moét hebben, dan klopt het niet. Ik heb er iets op gevonden: ik heb mijn partner tot mijn persoonlijke chocoladebewaker gemaakt. Wanneer ik chocola eet, geef ik de rest van de plak aan hem in bewaring, hij stopt hem ergens op een geheime plek zodat ik er de volgende keer om moet vragen en zo is de drempel een stuk hoger. Hij helpt me om ervoor te zorgen dat ik niet in het 'elke-dag-chocola'-patroon verval. Hij was daar eerst niet zo gelukkig mee, maar het loopt intussen wel los, en nee, ik ga niet op zwakke momenten op zoek naar de verborgen plak. 

Ik hoop eigenlijk dat ik erin zal slagen om een keer langer in een gunstige stroom te blijven en te bekijken wat dat met me doet. Voel ik me dan permanent fysiek en mentaal evenwichtiger of slijt het effect ook? Je hoort het wel. 

woensdag 21 mei 2014

Voedingshypes? Beetje voorzichtigheid kan geen kwaad

Quinoa: hoge voedingswaarde, geen gluten, superfood, past bij uitstek in suikervrije of suikerbewuste voeding, de VN riep 2013 uit tot jaar van de quinoa, kortom: allen aan de quinoa! De westerse consument, voortdurend om de oren geslagen met al dan niet bona fide voedingsadviezen, heeft voor deze laatste intussen een zo grote gevoeligheid ontwikkeld dat hij als een vaantje in de wind omslaat en bij de minste kreet over hoe gezond voedsel x of y wel is z'n voedingsstijl aanpast. Resultaat: de quinoa is niet meer aan te slepen. We zijn met z'n allen happy want oh zo gezond bezig, toch? Het is maar hoe je het bekijkt. Op verschillende soorten quinoa met bio-keurmerk blijken toch doodgewoon allerlei pesticiden te zitten, sommige zelfs in veel te hoge dosering. En de quinoa-boeren in Peru en Bolivië weten niet wat hen overkomt. Een groter inkomen door de toegenomen vraag is leuk natuurlijk, maar als er op de duur geen teeltwissel meer kan worden toegepast, gronden uitgeput raken en quinoa zo duur wordt dat de boeren die het produceren het zich zelf niet meer kunnen veroorloven, terwijl het tevoren als armeluisvoedsel werd beschouwd, kan je zo al raden wat er staat te gebeuren. Multinationals zien 'een opportuniteit' en gaan de boel overnemen. Dat laatste wordt niet verteld in de uitzending van Tros-Radar over de quinoa-hype, dat voeg ik er zelf aan toe omdat het me onvermijdelijk lijkt, tenzij de hype ook weer snel gaat overwaaien of de economische baten na analyse toch niet interessant genoeg blijken te zijn, want tenslotte gaat het om een productie op droge grond en grote hoogte.

Ben ik nu een zeurpiet en zal het heus wel meevallen met die pesticiden? Ik geef toe: ik eet ook quinoa, sinds een tijdje een stuk meer dan voorheen. Het zet me nu wel aan het denken, want als ik bio koop, dan verwacht ik toch echt wel dat er geen rommel opzit. Ik beschouw mezelf als een kritische consument, maar ben ik het genoeg? Het is allicht niet helemaal vergelijkbaar, maar ik zie parallellen met soja. Veel langer geleden dan quinoa werd soja een hype: de perfecte plantaardige eiwitbron uit het Oosten sloeg zo hard aan in het westen dat er in een mum van tijd honderden sojaproducten op de markt kwamen die door sommigen in grote hoeveelheden werden geconsumeerd. Soja werd big business. Intussen is gebleken dat de manier waarop soja in het westen veelal wordt verwerkt en gebruikt - namelijk ongefermenteerd in tofu, melk, room, desserts, ... - bepaalde gezondheidsrisico's oplevert, onder andere omdat het de hormoonhuishouding beïnvloedt. Aziaten gebruiken soja op een heel andere manier, vooral in gefermenteerde producten - tempeh, miso, ... - waardoor de risicovolle stoffen in de soja worden geëlimineerd. En ze consumeren het in veel kleinere hoeveelheden, waarschijnlijk omdat dat fermenteren een lang en bewerkelijk proces is.

Als het over dat laatste gaat, zie ik nog een parallel, namelijk ons eigenste brood van de bakker. Zelfs wanneer het met volwaardig graan is gebakken, kan je het niet echt gezond noemen. In lang vervlogen tijden kostte brood bakken veel tijd: bv door gisting met zuurdesem, wat niet even snel-snel geklaard is. Dat had als voordeel dat stoffen in het graan die je er beter niet in kan hebben (fytinezuur bv), werden geneutraliseerd. Nu moet het allemaal razendsnel gaan met industriële gist en 'broodverbeteraars', met als resultaat brood met een veel lagere voedings- en gezondheidswaarde.

Moraal van het verhaal?

zondag 18 mei 2014

Inspirerende eters: Jacqueline

In mijn vorige bericht kondigde ik aan dat ik op zoek zou gaan naar 'inspirerende eters', mensen van wie ik denk dat ze een interessant en aanstekelijk eetverhaal te vertellen hebben. Zo kwam ik onlangs op een middag met afwisselend zon en regen bij Jacqueline terecht ...

Grote ramen geven uitkijk op een uitbundig bloeiende tuin die meteen opvalt tussen de ongeïnspireerde grasperkjes rond de andere huizen in de straat. In de loop van mijn bezoek krijg ik een zelfgemaakt groentensapje te drinken en een stukje 'raw' taart gemaakt van amandelen, noten, dadels, appels, kokos en rozijnen met Japanse wijnbessen bovenop. Heerlijk! Jacqueline is keramiste (en nog zo veel meer eigenlijk) en haar werk geeft een persoonlijke touch aan de heldere woonkamer, tot en met de zelf gemaakte lampenkapjes. Ook een authentiek orgel met meer dan 500 pijpen trekt meteen de aandacht. Jacquelines eetverhaal blijkt ook een levensverhaal. Deze rebelse vrouw die over alles een uitgesproken mening heeft, bracht 22 jaar in een klooster door, trad uit, studeerde naturopathie, werkte jarenlang in India in projecten om armoede en sociale ongelijkheid te bestrijden, overwon tyfus en de beet van een dolle hond en maakte in 2006 de tsunami mee. Onder andere.

Maar we zouden het over eten hebben. Jacqueline heeft in de loop der jaren een eetpatroon ontwikkeld waarbij ze eerst, rond haar 36ste vegetariër werd en geen koffie of thee meer dronk. Onder invloed van ernstige gezondheidsproblemen en omdat ze merkte dat voeding voor de meeste artsen totaal geen issue is, zeker in de klassieke geneeskunde, ging ze zich er zelf meer en meer in verdiepen. Ook haar gevoeligheid voor sociale rechtvaardigheid speelde mee. De verwoesting van de natuur in het Zuiden voor de teelt van monoculturen die instaan voor onze voeding en de voeding van de dieren die we eten, raakte haar sterk.

Intussen eet ze vegetarisch, suikervrij, glutenvrij en lactosevrij en merkt ze dat het een heilzame invloed heeft op haar gezondheid. Vrienden en kennissen komen bij haar te rade met gezondheidsprobleempjes. Zelf krijg ik de raad af te kicken van mijn zwak voor de combinatie kaas/brood en een keer spirulina te proberen in plaats van ijzerpillen te slikken.
Jacqueline heeft een zwak voor 'levende voeding' en maakt als het ware eetbare schilderijen met rauwkost, eetbare bloemen, gekiemde granen en zaden.

Vooral die laatste intrigeren me. Gaan experimenteren met zelf kiemen kweken is één van de dingen die op mijn gelukkige-eterlijstje staan. Waarom gekiemde granen en zaden?

  • Bij het kiemproces krijg je een ware explosie van het gehalte aan vitaminen en mineralen. Voor vitamine C bv stijgt het gehalte tijdens het kiemen met 300 à 500 %, waarna het weer afneemt in de volgroeide groente. Ook andere vitaminen en mineralen zijn aanwezig in hogere concentraties.
  • Zaden bestaan hoofdzakelijk uit koolhydraten, vetten, eiwitten en water. Bij het kiemen worden de koolhydraten, voornamelijk in de vorm van zetmeel, omgezet in enkelvoudige suikers. De vetten worden door het zaad vooral als energiebron gebruikt. De eiwitten vallen gedeeltelijk in hun bouwstenen uiteen tot waardevolle aminozuren. Kiemen zijn hierdoor heel gemakkelijk verteerbaar. 
  • Je gebruikt de plant op het meest vitale moment van de groei, kiemen zijn dus altijd vers en kunnen nog niet zijn aangetast door ziekten en vraat. 
  • Kiemen hoeven niet klaargemaakt te worden en zijn gemakkelijk te verwerken in salades, op brood, bij soepen.
Wanneer ik afscheid neem van Jacqueline en haar vraag of ze interessante leestips voor me heeft krijg ik een paar boeken mee over kiemen en over de relatie tussen voeding en beschavingsziekten en strooit ze nog een paar namen van auteurs over me uit die ik zeker een keer moet opzoeken. Inspiratie zat voor de komende tijd. En als uitsmijter een receptje van Jacqueline om bij brood, crackers of een salade te eten:

vrijdag 2 mei 2014

Tea and scones?

Ik voelde me zo'n zeurpiet na mijn vorige bericht. Schaamde me bijna een beetje dat ik het had gepost. En dacht vooral: 'Kom op, gedaan met zeuren, gewoon er tegenaan, als je je beter wil voelen in je hoofd en lijf, ga dan weer beter eten'. Wat ik gelukkig prompt deed, met heel snel het nodige effect. Ik draai weer een snel slaatje in elkaar bij de lunch of kraak een wortel tussendoor, heb opnieuw inspiratie voor de avondmaaltijden en zelfs energie om een paar overjaarse bananen tot suikervrije banaan-walnootmuffins te verwerken. Eigen recept, en nee, ik deel het niet, want zo lekker waren ze nu ook weer niet. 

Tussendoor waren we 4 dagen met het hele gezin in Londen. Ik was een beetje bang voor alle zoete verleidingen die me daar ongetwijfeld om de oren zouden vliegen. Op dag 1 kwamen we in de prachtige Morris Room van het Victoria & Albert Museum terecht, zo'n plek waar je rond vieren moét gaan zitten met een 'tea and scones with clotted cream and jam', net als het oudere dametje aan het tafeltje naast je. Maar in de praktijk kan je natuurlijk net zo goed een potje verse ananas bij je thee nemen en toekijken hoe het koppel verderop achteloos elk een half stuk taart laat staan (wat?!). Eten op reis is net zo goed een belevenis als door onbekende straten dwalen, musea en ander fraais bekijken, maar ik wist het mooi in evenwicht te houden: op restaurant niet de ober vragen of de saus suikervrij was, maar verder wel de meeste zoetigheid voorbij laten gaan, beseffend dat ik het heus wel weet, hoe het allemaal smaakt, en ik het niet alsmaar hoef. Wat ook hielp: toevallig hadden we een 'organic and health food supermarket' in de buurt van onze verblijfsplek en zaten we niet op hotel, dus had ik het mooi in de hand wat ik at. De commentaren van de kinderen: 'Ga je ook naar de Tesco of alleen naar die hippie-winkel?' nam ik er stoïcijns bij. 

Intussen broed ik nog op iets nieuws voor deze blog. Ik ben op zoek naar 'inspirerende eters', mensen met hun eigen interessante eetverhaal, eetgewoonten, tips en recepten. Ik wil met ze gaan praten en hun verhalen weer doorgeven, zodat anderen er ook iets aan kunnen hebben. Want kookboeken en boeken over voeding kunnen een grote hulp zijn, maar elkaar vertellen hoe en wat we eten en hoe we daartoe zijn gekomen, heeft ook een grote kracht, lijkt me. Je hoort er binnenkort meer over.